VIJFDE OPSTELLINGSWEEKEND 17 & 18 december 2011

Onzichtbare Familiebanden
en de invloed op
Identiteit

In het weekend van 18 & 19 december2011 organiseert 

United Adoptees International in samenwerking met Alfa Omnia

voor de zevende keer het 

'OPEN' ADOPTIE/PLEEGZORG OPSTELLINGSWEEKEND 2011

Verbonden Bestaan

“ De essentiële vraag is niet of je geslaagd bent je
geluk te verwezenlijken omdat je
materieel welgesteld bent,

maar of je een essentieel gevoel van verbondenheid kunt
ervaren zonder je wortels te ontkennen.

Zodat geluk en liefde niet langer en alleen maar een materieel beeld is,

 maar een wezenlijk onderdeel uitmaakt van je bestaan.”

~

 Hilbrand Westra

Familierelaties hebben veel invloed op het dagelijks functioneren. Dit geldt temeer voor geadopteerden die tot twee familiesystemen behoren: die van de biologische familie en die van de adoptieouders. Hoewel de invloed van beide systemen merkbaar is, is die niet altijd goed zichtbaar. Tijdens de opstellingen kan daarin inzicht worden verkregen en daarmee ook veel antwoorden op vragen. 

Ooit hebben wij gedacht dat de adoptie van Anna er niet echt toe deed. De problemen die wij ondervonden in onze relatie hebben wij nooit in verbinding gebracht met Anna’s adoptie of mijn gebrekkige relatie die ik met mijn ouders had. Nu we hebben kunnen zien en ervaren welk een impact afkomst en onvermoede oorspronkelijke bindingen van invloed zijn op onze eigen ontwikkeling en onze ideeën over de liefde zijn wij verbijsterd over haar diepe werking en zien we nu alles beter in perspectief dan daarvoor Onze relatie is er door verdiept en rustiger dan ooit daarvoor. Nu is er ruimte voor groei en houden van op een andere manier. Voller en vertrouwder.

Anna & Henk ~ Adoptieouders

Het weekend wordt begeleid door Hilbrand Westra en Rob Marrevee. Hilbrand heeft die zich al ruim 20 jaar actief bezig gehouden met (internationale) adoptie en reeds vele bijeenkomsten met geadopteerden begeleid. Hij heeft o.a. de opleiding tot Systemisch Opsteller, Intercultureel Systemisch Werk (ICSA) en Systemisch werk in het Taoïstische Bereik gevolgd bij Wolfgang Könighaus in Duitsland.   
 

Mijn ervaring bij adoptieopstelling als geboortemoeder was een positieve ervaring. Het was een magisch samenkomen van beide leemtes, zowel bij de geadopteerden als bij mij en het even opvullen van deze leegte. Het  heeft me gesterkt omdat ik eindelijk mijn plaats kreeg als moeder  en ik  hopelijk voor de geadopteerden eventjes een gevoel van liefde van een geboortemoeder heb kunnen geven. Het was een soort uitreikbeweging naar elkaar toe in veilige verbondenheid van geluk en verdriet. Het strekt tot verder nadenken en is zeker aan te raden.

Geboorte/afstandsmoeder uit België

 

Het weekend wordt gehouden in het pand van Stichting de Helderheid in St. Janshovenstraat 1A in Utrecht. 

• De eerste dag zal er meer aandacht geschonken worden aan de 'theoretische achtergronden van contextueel systemisch werk en familie opstellingen in kader van adoptie. Zeer geschikt voor degenen die ook wat meer willen weten over de werking en specifieke dynamieken in kader van adoptie en pleegzorg.
  
• De tweede dag is met name ingeruimd voor het werken met vragen van mensen.

Beide dagen beginnen om 10 uur en eindigen rond 18 uur. 

Het weekend heeft een 'open' karakter, dus staat ook open voor geïnteresseerde niet-geadopteerden. 

Voor aanmelden of nadere informatie kan contact worden opgenomen met Ime Vreken via uai.gogroep@gmail.com. 

Mocht je hier zelf geen belangstelling hebben maar wel anderen weten die zich hiervoor interesseren, stuur deze mail dan gerust door !

Wolfgang Konighaus Overleden

In Memoriam

Wolfgang (Uddhar) Konighaus is op woensdag 4 augustus jongstleden overleden. Wolfgang leed al een tijd aan ernstige vormen van kanker.

Leider, leraar en docent van het intercultureel systemisch werk, een Taoisistische benadering van het systemisch werk en familieopstellingen en de eerste internationale docent in het adoptieopstellingswerk heeft zijn lichaam verlaten om in de woorden van zijn vrouw te spreken.

Wolfgang laat vier zonen en twee lieve kleinkinderen na. Wat betreft zijn familie, heeft hij zich hij zich ontwikkeld in de dynamiek van de silezische wortels van zijn vader enerzijds en de Nederlands-Indische afkomst van zijn vrouw anderzijds.

Zijn beroepsontwikkeling verliep niet gelijkmatig. Allereerst maakte hij een studie af in bedrijfswetenschappen, studeerde daarna pedagogiek en deed examen voor leraar. Vijftien jaar onderwees hij op verschillende (hoge)scholen. Voordat hij jaren geleden opsteller werd, was hij meditatieleraar en een tijd lang succesvol zelfstandig adviseur en opleider op dit gebied.

Wij, als leerlingen van een integer en bijzonder begaafd mens, zullen hem node missen. Het gaat je goed Wolfgang op de reis naar de andere dimensie zoals jij het vaak zag.

Hilbrand Westra

Een geboortemoeder schrijft

Leegte

Je was bij mij

Je groeide in mij.

We hadden samen een band

Maar die verbrak naderhand.

Je was niet meer bij mij

Je groeide niet meer in mij.

Men nam je weg

En bracht je ver weg.

Ik bleef achter met een leegte

Een grote zwarte leegte.

Jij groeide en leefde

Ik kwijnde en verdroeg de leegte.

Die leegte die bleef in mij

Bleef en bleef in mij.

Ik had alleen nog de gedachten aan jou

En de leegte van jou.

Voor immer en immer

MAMA.

Elise Vandevenne. (geboortemoeder)

Adoptie & Opstellingswerk 2010

Na de grote opkomst in maart en april 2009 organiseert het UAI Zorgteam opnieuw een tweedaagse opstellingsweekend:

27 & 28 maart 2010

Locatie

p/a Stichting Helderheid
St. Janshovenstraat 1-A
3572 RA UTRECHT

Begeleiders:

• Hilbrand W.S. Westra (zaterdag 27 maart)
• Wolfgang Konighaus (zondag 28 maart)

Werktijd 10:00 - 17:00 (eventueel tot 18:00)

Vraag de uitgebreide Fleyer aan bij Eun Shil Boots

uai.esboots@gmail.com

Iedereen is uitgenodigd voor beide dagen. We werken met datgene wat zich die dagen aandient.

Verbinden als kracht voor geluk en verdriet

Mijn ervaring bij adoptieopstellingen als geboortemoeder was een positieve ervaring. Het was een magisch samenkomen van beide leemtes, zowel bij de geadopteerden als bij mij en het even opvullen van deze leegte.

Het heeft me gesterkt omdat ik eindelijk mijn plaats kreeg als moeder en ik hopelijk voor de geadopteerden eventjes een gevoel van liefde van een geboortemoeder heb kunnen geven. Het was een soort uitreikbeweging naar elkaar toe in veilige verbondenheid van geluk en verdriet. Het strekt tot verder nadenken en is zeker aan te raden.

Van harte,

Elise

Deelneemster aan de adoptieopstellingen van april 2009

ADOPTIE CONTEXTUEEL WERK EN FAMILIEOPSTELLINGEN

Veel geadopteerden zijn vaak op zoek naar een weg of een manier, waardoor ze de vaak verzwegen twee-en driedeling in zichzelf een plaats kunnen geven. Velen van ons leiden en lijden vaak het leven zoals het zich heeft ontwikkeld en voordoet. Wat velen echter niet beseffen is, dat de diepere lagen van het (on)verbonden zijn of ‘afgestaan’ zijn grotere gevolgen heeft in en op ons dagelijks functioneren of ontwikkeling dan ze gewaar zijn.

Het is recent dat de eerste groep volwassen geadopteerden de gevolgen van adoptie en ‘afgestaan’ zijn in beeld brengen en het besef groeit dat wat ogenschijnlijk niet bestond – zoals de tweespalt in jezelf – ruimte en aandacht kan krijgen die het nodig heeft. Sommigen vinden een eigen weg om met deze vragen en levensindrukken een stap te doen richting een zekere verzoening met zichzelf en de ‘wereld’. Anderen hebben anderen nodig om te delen en tot diepere inzichten te komen over essenties van adoptie en het geadopteerd zijn.

Familie Opstellingen

Familie opstellingen en contextueel werk biedt een prachtige mogelijke vorm van zelfdoorvorsing in en door een groepspraktijk. Waarbij de kern van de vraag door middel van het zichtbaar maken – zonder veel te spreken – inzichten geeft over de vaak ongeziene (ver)bindingen met oorspronkelijke en/of adoptie families systemen.

Het is sinds het leren, werken en leven met de diepgaande kennis en wijsheid van het systemisch werk en de fenomenologie dat ikzelf tot grote inzichten gekomen ben waardoor er meer vrede en verzoening is opgetreden met het leven en het geadopteerd zijn. Niet dat het altijd kant en klare oplossingen aandraagt maar vaak wel inzicht en diepe rust brengt daar waar voorheen onrust en onbegrip bestond.

Duizenden mensen in de wereld hebben baat gehad bij deze levenswijze en afgelopen jaren heb ik veel geadopteerden stap voor stap dichter bij zichzelf zien komen. Niet langer vervreemden van zichzelf maar opgaan in een verbonden wereld. Veilig en opgenomen weten in een gemeenschap die oor, oog en hart heeft voor hun vragen, verdriet en blijdschap. Zo verbonden, dat men tot inzicht is gekomen om te willen werken om de volgende generatie - de kinderen van – een mogelijkheid te bieden de ouders te leren kennen en te begrijpen wiens wortels en geschiedenis (voorouders) elders liggen.

Een hinweizung richting de oorsprong van het bestaan. Met een horizon op een wereld die je als geadopteerde leert te beschouwen als de eerste van een nieuwe (familie)lijn en generatie.

In tegenstelling tot wat sommige mensen erover vertellen, is een familieopstelling geen rollenspel maar een contextuele systemische methode die niet met instructies, maar met reële feiten van familiaire gebeurtenissen werkt. Zij kijkt naar de vaak ongeziene dynamiek van de familie(ziel), en waaraan deze zich verbindt.

Verbinden of verbreken ?

Hoe onbelangrijk familieverbindingen soms ook lijken in onze postmoderne samenleving, zij is nog steeds van vitaal belang voor de continuering van het leven in vele opzichten. Maar vooral voor de innerlijke en emotionele ontwikkeling en groei van elk lid van de familie.

In veel landen bestaat een soort ingebakken huiver om, dieper te kijken, naar datgene wat families verbindt en/of uit elkaar rukt. In de loop van de geschiedenis is vaak over zeer pijnlijke gebeurtenissen in families gezwegen. Ervaringen die van grote invloed waren en zijn op de persoonlijke ontwikkeling van elk familielid. Vooral in de emotionele en sociaal psychologische zin. Dat dit zo zijn consequenties heeft, zien we regelmatig in vele generaties terug.

Welkom

Voor een ieder die de moed heeft, maar ook de noodzaak voelt, om de vastgelopen emoties, gevoelens en gedachten de ruimte te geven zal leren ontdekken dat zij in deze complexe materie van adoptie en het geadopteerd zijn plotseling niet alleen staan. Velen hebben het werk de afgelopen jaren ondergaan en hebben stappen in het leven kunnen zetten en inzichten verworven die hen verder heeft geholpen.

Een gesprek met een Adoptievader over ouderschap

Een fragment uit een gesprek met een adoptievader

Foto, Mark Schieflbein, NYT

'...Ja ik heb onthouden. Ik ben de adoptie-ouder. Maar ergens voel ik, dat Janneke (geadopteerd meisje) mijn dochter is'. 'Is Janneke geboren in jullie relatie?' vroeg ik Henk Jan (een adoptievader). 'Nee'. 'Maar ik mag toch ook van haar
houden'. 'Ja natuurlijk mag dat' antwoordde ik.

'Luister Henk Jan. Er is nooit gezegd, dat je niet mag houden van je adoptiedochter. Het is zelfs een soort voorwaarde om ergens samen een start te kunnen maken'. Maar het kind is geboren door de moeder en de vader. Hoe of wat wij daar ook van mogen denken. Wij moeten zeer voorzichtig zijn om een oordeel te hebben over de ouders van kinderen. Persoonlijk zou ik zelfs wensen, dat anderen daar zich verre van houden. Hoe kan het kind zijn ouders ten volle nemen - ook al is dat slechts een klein beetje (of wat er van rest) - als daar achter een grote groep de druk uitoefent om het kind zijn ouders te verloochenen, want dat is wat er dan gebeurt he ?!

Diep in onze gedachten zeggen we daarmee, dat we betere ouders en mensen zijn dan waaruit ze geboren is. Maar is dat zo ? En ook al weten we rationele overwegingen te benoemen, dat doet niet af, dat het kind het leven het beste kan nemen als zij haar ouders kan nemen. En daarmee bedoel ik de OUDERS. Zij zijn de eerste en ook de enige ouders. Het kind heeft geen betere ouders dan waaruit hij geboren is. In dit geval de ouders van je adoptiedochtertje.

Maar wat ben ik dan ? Geen ouder, slechts adoptieouder ? Wat zegt dat dan van mij ? Ben ik een surrogaat ?

Maar Henk Jan wat zegt dat dan over het kind ? Is zij ook een surrogaat omdat zij een plaats moet invullen van een kind dat er nooit gekomen is ?

Velen verwarren banden met de plaats die je inneemt. Als ouders slechts worden aangeduid als biologische ouders en adoptieouders als ouders welke positie nemen de adoptieouders dan niet alleen juridisch maar ook maatschappelijk en emotioneel in? Worden de ouders dan niet slechts reproductieve eenheden om kinderen te baren ?

'Ja maar dat gaat om een duidelijk onderscheid te kunnen maken'. Juist ja Henk Jan, dat zeg ik net'.

Dat je als adoptie-ouder natuurlijk een band met een kind op kan bouwen die diep gaat en onverbrekelijk aanvoelt wordt hiermee ook niet ontkend. In veel adoptiefamilies geldt dat ook zoals ik het hier schets en voor zover ik dat kan waarnemen. Maar Eén ding blijft, adoptieouders kunnen nooit de plaats innemen van de ouders die eens waren. Dat is een existentiële vergissing.

Adoptieouders worden vanzelf de juiste ouders voor het adoptiekind als het kind volledig en in alle vrijheid naar de richtingen kunnen 'kijken' die zij voelen nodig te hebben. Kinderen die geadopteerd worden voelen ten diepste dat de binding - wat ze er uiteindelijk ook van moge denken - onuitsprekelijk is en vaak gepaard gaat met een diep verlies van die eerste binding. Die binding kunnen adoptieouders nooit invullen. De eerste liefde - velen ontkennen dat, maar kijk maar om je heen als
je het hard op blijft ontkennen dat kinderen een vorm van liefde hebben naar hun
ouders, ook boosheid en zelfs soms haat, - die vaak een vorm van liefde is die niet heeft kunnen vloeien - is de grootste in haar kracht.

Het is in essentie even krachtig als kwetsbaar als de eerste liefde tussen twee mensen. Ook al probeer je die in latere relaties over te doen, het zal nooit meer zijn zoals die eerste liefde. Het is een stille herinnering aan die eerste band dat iets ontegenzeggelijks krachtigs in zich heeft. Een onuitsprekelijke band. Ja ik weet, veel psychologen en therapeuten denken daar anders over. Maar ik ben van mening, zij kijken slechts op basis van cognitie maar nemen niet waar. Vertel een volwassen mens maar, die ooit die eerste liefde bewust heeft gekend, dat wat hij of zij voelde niet realistisch was. Allen zullen beamen, dat die liefde door hart en ziel ging en nooit vervangbaar zal kunnen zijn, wat anderen er ook van moge denken. Dat betekent niet, dat zij geen nieuwe relaties kunnen aangaan. Maar die zal altijd anders zijn.

Liefde (binding) van kinderen naar hun ouders en visa versa, is iets groots en eigenlijk iets mysterieus. Maar er komen situaties voor, dat het kind niet verzorgd kan worden door zijn eigen ouders. Dan is het kind in uiterste gevallen in goede handen bij andere mensen die daar zorg en aandacht aan kunnen besteden. Die band die ontstaat is niet minder of meer maar anders.

Adoptieouders die de geschiedenis en binding die het geadopteerde kind heeft met zijn oorsprong bagataliseren , stellen zich boven de werkelijkheid. Zij voelen zich niet alleen betere ouders maar ook een beter mens ten opzichte van de ouders en de cultuur van afkomst.

Het is niet zelden dat een dergelijke (stille) minachting, geadopteerden tot wanhoop drijft. Zij voelen dat ze moeten kiezen. Maar hoe kunnen zij ? Ze zijn immers gebonden aan iets existentieels en de liefde die ontwikkeld is voor anderen. Sommigen bekopen een dergelijke verstrikte verhouding in relaties met de adoptieouders en anderen met de (figuurlijke) dood.

Adoptieouders hebben alle recht, ik denk zelfs een noodzaak,om zich te binden aan het nieuwe kind. En de band die onstaat is ook legitiem. Maar zo mogen nooit vergeten, dat de prijs die het kind en zijn ouders ervoor betaalden de grootste is wat een kind en ouder kan, zodat zij het kind kunnen krijgen waarnaar ze zo hebben verlangd. Dit besef en begrip maakt de rol en positie van adoptieouders niet minder maar wel anders. De aard van de relatie kan dan pas een binding krijgen die thuis hoort in de ordening van de geschiedenis en de verhouding tussen alle betrokkenen. Hierom kan adoptie nooit een faciliteit zijn. Ik denk nu dat ik niet meer hoef uit te leggen waarom."

Maar mijn dochter, ... jouw dochter ? nu kan men zien hoe vast het zit, dat zelfs het voorgaande verhaal, niet zorgt voor het onderscheid in taal nu want het bewustzijn heeft het snel verloren ..., zegt nu gewoon papa tegen mij. Is dat verkeerd ?

Nee, natuurlijk is dat niet verkeerd. Het gaat hier ook niet om goed en slecht. Maar de adoptieouders moeten zich zeer bewust van zijn in welke kwetsbare omgeving ze verkeren als het gaat om hun eigen denkbeelden en dat wat het adoptiekind nodig heeft. Volg die ontwikkeling die prettig is voor allen. Maar besef goed dat wat ik net verteld heb.

De namen van de personen zijn gefingeerd wegens de privacy van betrokkenen !

Hilbrand W.S. Westra © Alfa Omnia