Een terugtrekkende beweging

Unterbrochene Hinbewegung

Veel kinderen die een uitreikbeweging doen naar hun ouders weten deze beantwoord. Echter in veel relaties tussen ouders en kinderen wordt deze onderbroken door omstandigheden in het gezin. In veel gevallen waar de uitreikbeweging wordt door- of onderbroken, ontstaat een situatie waarbij de ziel deze alsnog poogt af te ronden.

Deze 'Unterbrochene Hinbewegung - wij zouden dat in het Nederlands als 'Verbroken Uitreikbeweging' kunnen vertalen, al dekt dat niet helemaal de lading - is in de meeste gevallen van essentieel belang gebleken in het duidelijk krijgen van veel gedragingen van geadopteerden.

Voor veel geadopteerden betekent dit dat ze deze beweging innerlijk kunnen voelen en waarnemen, maar zich tegelijkertijd afsluiten voor de diepe behoefte om deze dynamiek van het uitreiken beantwoord te krijgen. En inplaats die uitreiking gevuld te krijgen trekken zij zich daarin (onbewust) terug. Immers het kind herinnert (vaak meer lichamelijk - somatisch - dan bewust) dat deze de uitreikbeweging niet beantwoord werd toen er 'afstand' werd gedaan...

Het blijvend terugtrekken

Voor sommigen betekent dit, dat ze deze beweging omzetten in wisselen van (steeds hernieuwde) partnerrelaties, veelvuldig wisselen van banen, verhuizen of het compleet omzetten in het trechteren van deze gevoelens door maatschappelijk succesvol te worden. Voor anderen is het zwaar met dit gevoel te moeten leven en niet zelden vallen ze uit of in het 'ergste' geval brengen zij zich zelf om. Vaak heeft het tot gevolg, dat men niet aard. Of zich'(angstvallig) overgeeft aan een ander zonder dat daar een volwassen binding ten grondslag ligt.

In veel adoptiesituaties zijn er gevallen van dood in het familiesysteem. Uit algemene familieopstellingservaringen weten we dat kinderen zodanig verbonden zijn met hun familie (van oorsprong) dat ze deze dynamiek volgen en een (innerlijke) trek hebben naar de dood.*

Het weer aansluiten met de oorsprong - bijvoorbeeld door zogeheten Roots activiteiten - kan een middel zijn, alhoewel de ronding van deze uitreikbeweging in veel gevallen nooit geheel af te wikkelen valt. Veel blijft vaak nog verborgen waardoor de beweging op zich niet daar aansluit met hetgeen wat 'verstoten' of 'uitgesloten' is in het familiesysteem.

Bij opstellingswerk met geadopteerden kan het vaak helpen als ze deze uitreikbeweging kunnen 'maken', dat ze de ouders erkennen als hun ouders (niet te verwarren met de adoptieouders) en dat ze hen bedanken voor het leven dat ze hebben gekregen. Hoe moeilijk dat vaak ook moge zijn.

Zinnen in opstellingscontext die bevrijdend kunnen werken zijn:

"Zie ik ben je kind" (dochter/zoon)
"Ik dank je"
"Ik blijf nog even" (Vooral als familieleden en/of ouders zijn overleden*)
"Ik neem het leven zoals ik het heb gekregen"
"Ik neem de liefde van je"
"Mama ik mis je...ik mis je zo vreselijk..." (Kan natuurlijk ook de vader zijn !)

Soms hebben de geadopteerden - maar ook adoptieouders - de neiging hierover te gaan discussiëren over wie de 'echte ouders zijn'. Maar zoals de ordening wil, de ouders zijn zij, die het kind ter wereld hebben gezet. Een discussie over dit feit verzwakt vaak de helende werking die ervan uitgaat (innerlijk) weer aansluiting te vinden waar het leven vandaan is gekomen.

Ook hier gaat het met name om de basisgegevens van, binding, ordening en balans en het geweten.